İNSAN OLMANIN OLDUĞUNCA İNSAN KALABİLMENİN DE YOLU

Ruh örselenmekten kaçınır; sevilmek, onaylanmak, kabul edilmek ister. Belki de bizatihi bir ruh haline gelme örselenmek, olduğundan bu böyledir. Sonsuz doyumun derin okyanusundan dünyaya doğru doğmak, kendi başına bir kayıp hikâyesidir. Bir ruh haline gelmenin yolu, bir ruh olduğunu bilmenin ilk adımı kaybetmektir bir bakıma. Üstelik bu bir çeşit bilindiği bilinmeyen bilgidir. Her kesin dünyanın bir sırrı olduğunu sanması biraz da bu yüzdendir. Ne bildiğimizi bilmeden biliriz: Kayıpla var olduğumuzu.
Ruhun imkânları sınırlıdır. Ve yaşayacaklarının çeşitliliği de öyle. Bu yüzden birbiriyle birleştirerek, birbiri üzerine koyarak biriktirir anıları, duyguları. Her kayıp ilk kaybın üzerine eklenir, her kazanım dağarcıktakilerin üstünde yükselir. Her yeni aşk önceki aşklarla birleşir.
En çok gelişecek canlı o olduğu için dünyaya en az donanımla insan yavrusu gelir. O kadar çok özelliği, yeteneği, beceriyi evrimle kazanmıştır ki, gebelik süresi bunların tamamlanması için yetmez. Dahası bu özelliklerin gelişimi ancak hayatın içinde tamamlanabileceği için de insan eksik gelir dünyaya.
Hayvan yavrusunu en çok insan yapan hayatın kendisidir. Eksiklikle ve kaybederek doğduğu için de açtır, doymamacasına. Öyle aç sanır ki kendini, doymak sanki tamamlanmak, kaybettiklerini yeniden kazanmakmış gibi olur. Hep doymak ister. Doymak, başlangıçta edilgin bir eylem olduğundan da doyurulmakla yer değiştirir. Hep doyurulmak ister insan ruhu. Sevilerek, beslenerek, onaylanarak, kabul edilerek doyurulmak.
Hayat, doyurur ve fakat aç kalmayı da öğrensin ister. En çok aç kalabilenin en çok doyurulacak olduğunu yanılsatır. Bu yolla korkuyu işler ruha hayat. Korku, hiçbir zaman duyamayacağı, doyurulmayacağı, aç kalacağı, aç bırakılacağı endişesidir.
Hayatın bilinmeyen sırrının doydukça aydınlanacağı, sislerin dağılacağı, o ilk masumiyetin, sonsuz doyumun okyanusuna dalmanın mümkün olacağı duygusuna umut denir. Umut etmek, şimdi olmayanın gelecekte olacağına olan inançtır; ki ruhun gerçek besinidir. Umutla beslenen ruh bekleyebilmeyi, erteleyebilmeyi dahası eylemde bulunmayı becerebilir. Öyleyse daha doğarken, doğduğu için kaybettiği ve aslında bir daha hiç bulamayacağı o sonsuz doyumun tek eşdeğeri insan ruhu için umut olmalıdır.
Ve korku! Korku, hayatın nasıl hayat olabilmesi için kayıpla başlaması gerekiyorsa, yaşayabilmenin yolunun da bir daha hiç kaybetmeyip, hep kazanmaktan geçtiğini sanmaktır. Kaybetmekten korkanlar, her kaybı o ilk ve kaçınılmaz ve geri kazanılamayacak olan kayıpla bir tutarlar. Gerçekte kendilerini var eden kaybın, onları eksilten, yok eden olduğunu yanılsarlar. Hiçbir kayba dayanamayacaklarını sanırlar, dayanamazlar da. Kaybetmekten korkanlar, biriktirir, atamaz, vazgeçemezler. Evleri bir kazanımlar müzesi gibidir; yaşadıkları her anın, her olayın, her aşkın izleriyle doludur. Onu da yaşadım, o da oldu, bunu da hissetmiştim, şu da olmuştular la biteviye biriktirip, tıka basa doldurdukça ruhlarını daha dayanıksız olurlar kaybetmeye. Hiç kaybetmediklerini ve bu yolla ilk kayıplarını bir daha yaşamadıklarını sandıkça, hayatın kendisini kaybettiklerini, biriktirip, ellerinde tuttukları her şeyle kendilerini yok ettiklerini göremez olurlar.
Cesaret, ilk kayıpla yüzleşebilmek, bir daha kazanılamayacak olanın peşinden gitmekten vaz geçebilmek demektir. Cesaret, hayatın sırrının kazanmanın kaybetmekle mümkün olduğunu bilmek, demektir. Tam da bu nedenle korkuyu bilmeyenin cesur olma imkânı yoktur. Ne kadar korkabilirse insan o denli cesurdur aslında.
İşte umut ve cesaretin insanı insan yapan en temel özellikler olması bu yüzdendir. İnsan olmanın olduğunca insan kalabilmenin de yoludur cesaretle umut edebilmek.
Yeni yıl herkese gönlünce bir gelecek için umut ve cesaret versin.

Bu yazi 116 defa okundu.

<< Önceki || Sonraki >>